Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ




Κατά τον Αμερικανό πολιτικό και ακτιβιστή Lyndon LaRouche το Ελληνικό χρέος είναι μια κλασική απάτη! Δείτε παρακάτω τι λέει χαρακτηριστικά:

 

 

Το 2009 το χρέος στην Ελλάδα ήταν 300 δισ. δολάρια. Στη συνέχεια, η χώρα έλαβε δύο τεράστια πακέτα διάσωσης για το 2010 και το 2012, περίπου 140 δισεκατομμύρια δολάρια το καθένα. Λιγότερο από το 10% των εν λόγω 275 δισεκατομμυρίων δολαρίων έμεινε στην Ελλάδα και χρησιμοποιήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση. Τουλάχιστον το 90% των χρημάτων αυτών πήγε κατευθείαν και άμεσα στην Deutsche Bank, την HSBC, την JPMorgan Chase, καθώς και στους υπόλοιπους καρχαρίες, ενώ αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου δόθηκαν στα hedge funds.
Η πρώην υπουργός Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης Λούκα Κατσέλη έχει προσκομίσει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι στην πραγματικότητα η ελληνική κυβέρνηση έλαβε μόνο το 3% των 275 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Οι μόνες τράπεζες που αναγκάστηκαν να διαγράψουν το «Ελληνικό χρέος» ήταν οι Ελληνικές.
Οι τράπεζες της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου διατήρησαν το τοξικό χρέος στο «ενεργητικό» τους, εγγυημένο 100% από την ευρωπαϊκή απάτη διάσωσης.
Όλο αυτό οδήγησε στη χρεοκοπία των ελληνικών τραπεζών, αναγκάζοντας την Ελληνική κυβέρνηση να δανειστεί άλλα 50 δισ. δολάρια για να τις διασώσει. Έτσι, αντί να μειώνεται, το ελληνικό χρέος αυξανόταν. Μία απόλυτη απάτη!
Στη συνέχεια, από το 2010 μέχρι και σήμερα, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, κλπ υποχρεώθηκαν να πληρώσουν το «λογαριασμό» για τη διάσωση των τραπεζών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Επέβαλαν τόσο σκληρά μέτρα λιτότητας που οι πολίτες τους μετανάστευσαν, τα ποσοστά θνησιμότητας αυξήθηκαν, οι γεννήσεις μειώθηκαν και η αιθαλομίχλη έπνιξε τις πόλεις, αφού οι κάτοικοι δεν μπορούσαν πλέον να πληρώσουν για τη θέρμανσή τους.Μετά από πέντε χρόνια «τιμωρίας» και αφού 250 δισ. δολάρια δόθηκαν στις τράπεζες, το χρέος της Ελλάδας από τα 300 αυξήθηκε στα 350 δισ!


Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

"ΑΓΑΘΗ ΜΝΗΜΗ"





Πολλές οι ευχές που πηγαινοέρχονται αυτές τις ημέρες... Έρχονται και παρέρχονται και αυτές και κάποια στιγμή όλα ξεθωριάζουν στη ζωή... Και τι μένει; Συνήθως δεν έχουμε την αίσθηση του τι ουσιαστικά μένει, βυθισμένοι όπως είμαστε στο πηγάδι της ματαιότητας και είναι πολύ σπουδαίο -θείο δώρο- να διασταυρώνεται κάποιος με αυτή τη βαθύτερη ουσία της ζωής. Εφέτος, αυτές τις γιορτινές ημέρες, είχα αυτή τη τύχη... Δέχτηκα ένα ηλεκτρονικό ευχετήριο μήνυμα από μια άγνωστη κυρία: "Γιατρέ, θέλω να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί πριν από πολλά χρόνια μου σώσατε τη ζωή. Εύχομαι ο Θεός να σας έχει πάντα καλά". Την ευχαριστώ που μου έδωσε τη σπάνια ευκαιρία να νοιώσω ότι υπάρχω έξω από τη στενή ατομικότητά μου και ότι από όλη μου τη ζωή και την όποια δράση μου, κάτι μένει και ίσως κάτι θα μείνει, όταν θα πάψω να υπάρχω κι' εγώ σαν ζωντανή ύπαρξη... Γιατί το μεγάλο νόημα της ζωής είναι ένα: Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να ξεφύγεις από τη περιοριστικότητα του "εγώ" και να ζήσεις ακόμη και έξω από τα στενά όρια της ζωής σου. Όταν περνάς και μεταφέρεσαι στις μνήμες των άλλων, ως "ΑΓΑΘΗ ΜΝΗΜΗ", καλή ανάμνηση για κάτι καλό που έκανες, για κάποια σημαντική προσφορά προς τους άλλους και αξίζει γι' αυτό να σε θυμούνται...

 



Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟ 2017!





"Το Έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι από τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει αλλά όχι από το πατητήρι του.
Που δεν υψώνει τη φωνή του παρά μόνο στην πομπή της κηδείας του.
Το Έθνος να λυπάστε που δεν συμφιλιώνεται παρά μες τα ερείπειά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο μαχαίρι και την πέτρα.
Το Έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις για την τέχνη του.
Το Έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς, από χρόνια βουβαμένους."


Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε το 1923 από τον γνωστό ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν, αλλά θα μπορούσε κάλιστα να αποτυπώσει την πραγματική κατάσταση στην σημερινή Ελλάδα και ενώ ανατέλει το 2017... Δυστυχώς η σκληρή για εμάς πραγματικότητα είναι, ότι εάν δεν συνειδητοποιήσουν ούτε τη νέα αυτή χρονιά οι Έλληνες, τόσο οι Πολίτες, όσο και τα πολιτικά κόμματα, ότι η χώρα έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της κατάρρευσής της (οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, πολιτισμικής), δεν πρόκειται να έχουμε μέλλον. Επίσης πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι, η Ελλάδα δεν κινδυνεύει μόνο να μετατραπεί για πάντα σε μία αποικία των δανειστών της, αλλά και πως απειλείται όσο ποτέ άλλοτε η εδαφική της ακεραιότητα  από πολλές και διαφορετικές πλευρές. Εάν λοιπόν αυτό το συνειδητοποιήσουμε όλοι μαζί και ενεργοποιηθούμε ως Έθνος, απέναντι σε όλους τους κινδύνους που μας έχουν κυκλώσει, τότε έχουμε σοβαρές ελπίδες, έστω και την υστάτη στιγμή, να σωθούμε, αλλιώς η κατάρρευση της πατρίδας μας μοιάζει περισσότερο από πιθανή.

Μοναδική ευχή για εφέτος: Η μαζική αφύπνισή μας που θα μας οδηγήσει στη σωτηρία μας, αλλά και στο δρόμο που μας αξίζει ως Έλληνες!


Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: ΑΝΤΙ ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΥ...

«Επίκαιρα τα συνθήματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου»



Αυτό το Νοέμβρη και 43 χρόνια μετά την ιστορική ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αντί των συγκινητικών και ρομαντικών αναπολήσεων και όσων, πολύ λίγων, έζησαν τα γεγονότα και όλων αυτών που δεν τα έζησαν, αλλά τα διατηρούν στη μνήμη τους, ως ένα σημείο αναφοράς της νεώτερης ιστορίας μας, θα επιχειρήσουμε ένα διαφορετικό από τα συνηθισμένα επετειακό άρθρο, κάτι σαν "ανώμαλη προσγείωση" στη σημερινή πραγματικότητα, ή αλλοιώς, κάτι σαν αυτό που λέμε: "πού ήμασταν και πού βρεθήκαμε"...




17 Νοέμβρη 1973: Μια νεανική γυναικεία φωνή, μέσα από έναν αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό σταθμό, μπορεί και μεταδίδει όλο το παλμό των εξεγερμένων φοιτητών, διεγείροντας τα αγωνιστικά συναισθήματα ενός ολόκληρου λαού που φθάνει στο αποκορύφωμα μιας από τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του. Εδώ Πολυτεχνείο... Εδώ Πολυτεχνείο... Και η Μαρία Δαμανάκη καταγράφεται ως μια εμβληματική μορφή εκείνων των ιστορικών στιγμών...
Το ίδιο πρόσωπο, 43 χρόνια μετά, είναι ικανό να αποτυπώσει με το καλύτερο τρόπο το τότε και το τώρα και να αναδείξει με πλήρη ενάργεια τη σημερινή θλιβερή πραγματικότητα... Μαρία Δαμανάκη, κυρίαρχα παρούσα τότε, εκκωφαντικά απούσα σήμερα και μάλιστα ιδιαίτερα κατά την επώδυνη περίοδο της κρίσης 2010-2016. Αλλά και ηχηρά παρούσα, σαν αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της εκφυλισμένης πολιτικής τάξης που μας κυβερνάει και ορίζει τις ζωές μας! Ως βολεμένη και πλήρως αποκατεστημένη, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία, άλλωστε, της περίφημης "Γενιάς του Πολυτεχνείου", που έμελε να εξελιχθεί σε μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες της δύσμοιρης πατρίδας μας. Ας την παρακολουθήσουμε, λοιπόν, κατά τα τελευταία κυρίως χρόνια, που αποτυπώνουν και καλύτερα τη σημερινή πραγματικότητα:
Περίοδος 1977-1981 Βουλευτής του ΚΚΕ. Πρόεδρος του Συνασπισμού (σημερινού ΣΥΡΙΖΑ) από το 1991 έως το 1993, μετέπειτα Βουλευτής του ιδίου κόμματος και αργότερα του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εξελέγη και Ευρωβουλευτής. Κατά τη περίοδο από το 2010 έως το 2014 διετέλεσε Επίτροπος Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Και από τότε και μέχρι σήμερα, που όλοι μας, άλλος πολύ και άλλος λίγο, βιώνουμε ημέρες εξαθλίωσης με τους μισθούς και τις συντάξεις μας κυριολεκτικά στα "τάρταρα", η κ. Μαρία Δαμανάκη συγκαταλέγεται μεταξύ των 16 πρώην Επιτρόπων που πληρώνονται από την Ευρώπη για να ..κάθονται, ενώ συνεχίζουν να πληρώνονται κανονικά με το ποσό των 8.333 € μηνιαίως, σύμφωνα με δημοσίευμα Γερμανικής εφημερίδας! Και αυτό το ποσό φυσικά δεν συμπεριλαμβάνει τις κρατικές επιχορηγήσεις στα συγκεκριμένα πρόσωπα... Αυτά! Θα ξυπνήσουμε άραγε ποτέ, ή θα παραμείνουμε άβουλοι και μοιραίοι, οδηγούμενοι "ως πρόβατα επί σφαγήν";



Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Ο ΟΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΤO ΕΙΧΕ ΠΡΟΦΗΤΕΨΕΙ...





Σαν σήμερα, πριν 37 χρόνια,  στις 18 Οκτωβρίου του 1979 απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας στον μεγάλο μας ποιητή ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ και τα λόγια του στη συνέντευξη τύπου που έδωσε στις 19 Οκτωβρίου 1979 ήταν άκρως προφητικά, όπως έχει αρχίσει να διαφαίνεται σήμερα...




« Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να 'ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.
Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ' αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι' αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι πρακτικοί άνθρωποι -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.
Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ' όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»



Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΥΣΤΥΧΕΙ;






Αν απορείτε γι' αυτά που βλέπετε γύρω σας και ζείτε καθημερινά, θυμηθείτε τι είπαν μερικοί σπουδαίοι διανοητές και σκεφθείτε πως η ιστορία απλώς επαναλαμβάνεται...



Με αυτό τό κοινωνικό καθεστώς (Ατομική Ιδιοκτησία) ο πολιτισμός κατάφερε πράγματα, πού η παλιά κοινωνία των γενών δέν ήταν σε θέση ούτε και νά τά φανταστεί. Μά τά πέτυχε υποκινώντας τά πιό βρωμερά ένστιχτα καί πάθη τών ανθρώπων που τά ανάπτυξε σέ βάρος όλων τών άλλων τους χαρισμάτων. Η χυδαία άπληστία ήταν η κινητήρια ψυχή του πολιτισμού άπό τήν πρώτη του μέρα ως σήμερα: πλούτος καί ξανά πλούτος, καί πάλι πλούτος, πλούτος όχι της κοινωνίας, μά αυτού τού ενός άθλιου άτομου, αυτός ήταν ο μοναδικός τελικός σκοπός του. “Αν μαζί μ’ αυτά τού πεσαν έτοιμα στην ποδιά η εξέλιξη τής επιστήμης και σέ έπανειλημένες περίοδες η ανώτατη άνθιση της τέχνης, αυτό έγινε μόνο γιατί χωρίς αυτά δέ θά ήταν δυνατό νά πετύχει όλη αυτή τή συσσώρευση τού πλούτου της εποχής μας (Φρ. Έγκελς).


Το δίκιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το συμφέρον του ισχυρότερου… Και κάθε μια εξουσία φτιάχνει τους νόμους κατά το δικό της συμφέρον, η Δημοκρατία τους φτιάχνει δημοκρατικούς. η Τυραννίδα τυραννικούς, το ίδιο και οι άλλες εξουσίες. Και θεσπίζοντας τους νόμους διακηρύχνουν ότι δίκαιο για όσους διατελούν υπό την εξουσία τους είναι το δικό τους, των εξουσιαστών, το συμφέρον, κι όποιον ξεστρατίζει από αυτό τον τιμωρούν, επειδή κατ' αυτούς παραβαίνει το νόμο και διαπράττει αδικία. Αυτό λοιπόν εννοώ όταν λέω ότι σε όλα τα πολιτεύματα δίκιο είναι το ίδιο πράγμα: ό,τι συμφέρει την κατεστημένη εξουσία. Αυτή έχει την ισχύ, κι έτσι για όποιον σκέπτεται σωστά δίκιο είναι παντού ένα και το αυτό: το συμφέρον του ισχυρότερου (Πλάτων, Πολιτεία, Α', 338)


Αί επαναστάσεις επιτυγχάνουν ή διά της βίας ή διά της απάτης. Και διά μεν της βίας είτε ευθύς από τήν αρχήν είτε και βραδύτερον εξαναγκάζουν τους αντιθέτους. Η δε απάτη κατά δύο τρόπους γίνεται. άλλοτε ευθύς εξ αρχής μεταβάλλουν τό πολίτέυμα μέ τήν συγκατάθεσιν τών έξαπατηθέντων πολιτών, και κατόπιν διά της βίας κατακρατούν τήν έξουσίαν παρά τήν θέλησιν τών πολιτών, ώς συνέβη επί της εποχής τών Τετρακοσίων, ότε οί οπαδοί της ολιγαρχίας έξηπάτησαν τον δήμον λέγοντες ότι ό βασιλεύς τών Περσών θά δώση χρήματα διά τον κατά τών Λακεδαιμονίων πόλεμον. αν δε και απεδείχθη ότι είπαν ψεύματα, εν τούτοις προσεπάθουν νά παραμείνουν είς τήν έξουσίαν. Άλλοτε εξαπατούν ευθύς εξ αρχής τους πολίτας και ύστερον τη συγκαταθέσει αυτών εξακολουθούν νά κρατούν τήν έξουσίαν (Αριστοτέλης, Πολιτικά, Ε’).


Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

"ΑΓΙΟΥΡΒΕΔΕΣ": "ΟΤΙ ΕΠΑΝΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΚΑΤΩ"...



ΜΟΙΑΖΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΣΤΟΝ ΜΑΚΡΟΚΟΣΜΟ..!



Ας φαντασθούμε έναν άνθρωπο να ταξιδεύει στα μήκη και τα πλάτη του μικρόκοσμου και να μικραίνει συνεχώς μέχρι που φθάνει στο μέγεθος ενός μικροοργανισμού που βρίσκεται στο δέρμα ενός ανθρώπου. Όταν θα κοιτούσε από κοντά τον  άνθρωπο ξενιστή του, θα μπορούσε να διακρίνει με ευκρίνεια τους πόρους του δέρματος σαν μεγάλες τρύπες, τις τρίχες σαν πελώριους κορμούς δέντρων, και τις αύλακες του χεριού σαν πλατιά ποτάμια. Έτσι η αντίληψη που θα είχε, ως μικροοργανισμός, για το ανθρώπινο σώμα, θα ήταν τελείως διαφορετική από αυτή που έχει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Θα είχε δηλαδή και αυτός μια εικονική αντίληψη για τον άνθρωπο στον οποίο ξενίζεται, όπως και ο άνθρωπος αντίστοιχα έχει μία εικονική (ψευδαισθητική) αντίληψη για τον κόσμο στον οποίο φιλοξενείται. Συνεχίζοντας την πορεία του προς το εσωτερικό του ανθρώπου, θα μπορούσε να φθάσει στο μέγεθος ενός κυττάρου, όπου τότε το ανθρώπινο σώμα θα είχε χάσει εντελώς την μορφή του και ένας άλλος κόσμος με πολυποίκιλους σχηματισμούς θα είχε εμφανισθεί μπροστά του. Συνεχίζοντας ακόμη στο μέγεθος ενός ιού, θα έφθανε στο όριο μεταξύ του έμβιου και του οργανικού κόσμου και τότε το κύτταρο θα είχε γίνει μια αχανής περιοχή, όπου θα μπορούσε πλέον να διακρίνει τα οργανικά μεγαλομόριά του και τον κόσμο τους. Συνεχίζοντας τη πορεία του ο ταξιδιώτης, θα μπορούσε να φθάσει στα απλά υλικά μόρια και περνώντας στο εσωτερικό τους να φθάσει σε επίπεδο ατόμου και ακόμη πιο πέρα στο μέγεθος του ηλεκτρονίου. Τότε ξαφνικά όλα θα άλλαζαν και μια απόλυτη γαλήνη και αρμονία θα επικρατούσε γύρω του... Και αν συνέχιζε ακόμη παραπέρα θα εύρισκε έναν ανεξάντλητο κόσμο από άπειρα άλλα σωματίδια, όπως λεπτόνια, ποζιτρόνια και φωτόνια και αν δεν είχε κρατήσει την αρχική αίσθηση του ανθρώπινου σώματος δεν θα μπορούσε καν να φαντασθεί,  πώς δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων τέτοια, κάνουν ένα ον, τον άνθρωπο, με τη δική του νόηση.
Από την άλλη, αν ακολουθούσαμε έναν δεύτερο ταξιδιώτη να κάνει την αντίστροφη πορεία προς τον μακρόκοσμο, θα τον βλέπαμε αρχικά να μεγαλώνει μέχρι να γινόταν αρχικά ένα βουνό, όπου οι άνθρωποι θα του φαίνονταν μικρά μυρμήγκια και τα μεγάλα δέντρα γρασίδι. Συνεχίζοντας το ταξίδι του θα έφθανε πρώτα στο μέγεθος της γής και μετά η γη θα έχανε σιγά-σιγά την διαμόρφωσή της και θα γινόταν ένας σφαιρικός πλανήτης. Και μετά θα εμφανίζονταν και άλλοι πλανήτες και στο βάθος θα εμφανιζόταν ο ήλιος. Πηγαίνοντας ακόμη παραπέρα θα έφθανε στο μέγεθος του ηλιακού συστήματος και τότε όλα θα έμοιαζαν με αυτά που θα συναντούσε ο πρώτος ταξιδιώτης μας στο ταξίδι του στον μικρόκοσμο. Το ηλιακό σύστημα θα έμοιαζε με το άτομο, ο ήλιος με τον πυρήνα του ατόμου και τα ηλεκτρόνια με τους πλανήτες... Και από τα ηλιακά συστήματα (τα άτομα του Σύμπαντος) θα πέρναγε στους γαλαξίες (τα μεγαλομόρια του Σύμπαντος) και από εκεί σε ένα νεφέλωμα γαλαξιών... Ένα κύτταρο του οργανισμού που λέγεται Σύμπαν..!


Δείτε παρακάτω το σχετικό βίντεο: